Człowiek może żyć bez powietrza parę minut, bez wody około dwóch tygodni, bez jedzenia dwa miesiące, a bez myślenia wiele lat. Fajne, nie. Nie wiem czy to coś w rodzaju „starego przysłowia pszczół”, czy ludowa mądrość zaczerpnięta z którejś kultury wschodu, znalazłem ten tekst w podręczniku do ekologii krajobrazy Z. Fisher i M. Magomedowa. Zawsze fascynowało mnie życie ludzi, wydających się nie używać na co dzień korzyści wynikających z myślenia. Zastąpić je można przecież innymi rzeczami, nie tak męczącymi, i da się swobodnie żyć. Ba! Nawet lepiej będzie, bo po ch… się zas... Czytaj dalej

Ostatnio stanęło na moim bezrobociu, napisze zatem nieco o nim. Trwa od listopada i na początku było nawet fajne, gdyż brałem zasiłek. Niewielki, bo niewielki, ale na piwo i fajki starczało. Po pół roku nawet i to zabrali, zacząłem więc szukać pracy, co nie wychodzi mi do tej pory. W tak zwanym międzyczasie, począłem też kończyć studia, ze skutkiem podobnym, a to z powodu mojego promotora, który wyjechał na Spisbergen szukać tam Bóg wie czego, i skazał mnie tym samym na kampanie wrześniową. Bronić się więc będę, jak na Polaka przystało we wrześniu, oby tylko skutek mojej walki był ciut bardzie... Czytaj dalej

„Moda na sukces”. Kultowy serial, bez dwóch zdań. Nikt tego nie podważy, nie ma siły. Kultowy był też „Przystanek Alaska”, „Z archiwum X”, czy „Twin peaks”, ale ich kultowość jest niezwykle blada przy pełnym rumieńców kulcie „Mody”. Nieprawda? Jasne, jak ktoś nie ogląda to nigdy nie zrozumie. Jak taki szmatławy tasiemiec, w którym logika fabuły podporządkowana jest chorobliwej potrzebie kręcenia kolejnych odcinków, można uważać za kultowy? Można, problem w tym, iż jego wiernymi fanami są ludzie, którym słowo „kultowy” koja... Czytaj dalej

Pod prąd. No dobra, jechałem. Wpadłem w tą uliczkę dosyć szybko, rowerem oczywiście, bo prawa jazdy nie mam nawet, a do własnego samochodu jeszcze mi dalej. Wpadłem, a tam wiadomo, masa samochodów, ludzi i wszystkiego. Mało nie przejechałem tego faceta, bo szedł niepewnie, a i ja niepewnie wymijałem, ale dobra jakoś się udało, nasze niepewności się nie spotkały, przeszło bokiem. No i on mi wtedy zwraca uwagę, że pod prąd. Bez żadnej pretensji, bez wyrzutu, bez tej cholernie polskiej chęci dokopania komuś, kto coś spieprzył. Nawet był sympatyczny. Rzucił tylko za mną te słowa, gdy go tak niepew... Czytaj dalej